در روزهای آخر اسفند
در نيمروز روشن
وقتی بنفشه ها را
با برگ و ريشه و پيوند و خاک
در جعبه های کوچک چوبين
جای می دهند
جوی هزار زمزمه و درد و انتظار
در سينه می خروشد و بر گونه ها روان
ای کاش آدمی
وطنش را همچون بنفشه ها
می شد با خود ببرد
هر کجا که
خواست
در روشنايی باران
در آفتاب پاک
در روزهای آخر اسفند

دکتر شفيعی کدکنی

   متبرکم گردان تا عشق ورزیدن و خندیدن را بیاموزم.

                                                                  به همه عشق بورزم ،

حتی کسانی که مرا دوست ندارند، درکم نمی کنند، از من بد گفته اند و به من آسیب رسانده اند

بادا که در همه شرایط و موفقیت های زندگی بخندم و بدانم در هر چه روی میدهد رحمت تو نهفته است