من از سکون می ترسم..
اندیشه زندگی مردابی لرزه بر اندامم می اندازد...
یا من صدای پای آب را نمی شنوم،یا حجم صدای وزغ های مرداب زیاد شده است...
پی نوشت:کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش...کی روی؟ره زکه پرسی؟چه کنی؟چون باشی؟