این دهان بستی دهانی باز شد
کو خورنده‌ی لقمه‌های راز شد
گر ز شیر دیو تن را وابری
در فطام اوبسی نعمت خوردی

گر تو این انبان ز نان خالی کنی
پر ز گوهرهای اجلالی کنی

لب فرو بند از طعام و از شراب

سوی خوان آسمانی کن شتاب

 طفل جان از شیر شیطان باز کن
بعد از آنش با ملک انباز کن

چند شبها خواب را گشتی اسیر؟

یک شبی بیدار شو دولت بگیر

 تا تو تاریک و ملول و تیره‌ای
دان که با دیو لعین همشیره‌ای